«Ορίστε τι έμαθα και έπαθα δουλεύοντας για 4 χρόνια στα McDonald’s»! Η αληθινή εξομολόγηση πρώην εργαζόμενης

Αναγνώστρια του Medium μοιράζεται λεπτομέρειες για την πρώτη της δουλειά ως νεα ενήλικας στην παρακάτω ιστορία:

"Για 4 χρόνια, από τα 18 μέχρι τα 22 δούλετα στα McDonald's. Δούλευα παρτ τάιμ και φουλ εναλλάξ. Δεν ανέβηκα στην ιεραρχία, ούτε υπεύθυνη έγινα, δεν πέτυχα τίποτα σημαντικό όσο ήμουν εκεί.

Βασικά, ήμουν ο τυπικός υπάλληλος McDonald's, ένα στερεότυπο με το οποίο έμαθα να ζω και που με ακολουθούσε. Όταν έλεγα στους γονείς των φίλων μου τι δουλειά έκανα. Τα σχόλια τύπου"ακόμη στα McDonald's δουλεύεις;" και οι φίλοι μου που όταν τους έλεγα ότι βαριέμαι να πάω στη δουλειά μου έλεγαν"απλά μην πας" (γιατί δεν είναι κανονική δουλειά)

Και άρχισα σιγά σιγά να σκέφτομαι έτσι. Ήμουν απαίσιαεργαζόμενη. Αργή και αδέξια. Αποφάσισα πως ήμουν πολύ καλή για τα McDonald's.  Ήμουν καλή μαθήτρια που απολάμβανε τις συζητήσεις. Δεν ήμουν φτιαγμένη για αυτή την άχρηστη σωματική εργασία. Δεν βελτιωνόμουν και δεν ήθελα να βελτιωθώ. Γιατί να είμαι καλή σε κάτι τόσο κατωτερό μου;

Αλλά μετά από μερικά χρόνια, η στάση μου άλλαξε. Άρχισα να είμαι περήφανη για τη δουλειά μου. Τι διαφορά είχε από τις άλλες δουλειές που έκαναν οι συμφοιτητές μου; Δεν διέφερε από άλλους που δούλευαν σε μεγάλες εταιρείες όπως πχ τα Starbucks, ούτε ότι τα McDonald's θεωρούνται ανήθικη εταιρεία, ούτε επειδή ήταν fast-food. 

Ήταν επειδή η δουλειά στα McDonald's υποτίθεται ότι είναι για ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο. Στα McDonald's υπήρχαν άνθρωποι με αναπηρίες, υπέρβαροι, άνθρωποι που δεν ήταν συμβατικά εμφανίσιμοι, που δεν μιλούσαν καλά αγγλικά, με μεγάλη φυλετική διαφοροποίηση. Ήταν η ραχοκοκκαλιά των καταστημάτων και λάμβαναν τον αντίστοιχο σεβασμό, τη στιγμή που σε άλλες εταιρείες δε θα τους προσλάμβαναν καν. αν είσαι λευκό κορίτσι γύρω στα 20 θα σε κοροϊδεύουν αν δουλεύεις στα McDonald's. Αλλά όχι αν είσαι μεσήλικη μετανάστρια, ή άτομο με αναπηρία. Γιατί μια τέτοια δουλειά προορίζει η κοινωνία για αυτούς τους ανθρώπους.

Τα McDonald's είναι αηδιαστικά και άπληστα. Αλλά η ταπείνωση που δεχόμουν δεν πήγαζε από το γεγονός ότι έφτιαχνα burger. Πήγαζε από το γεγονός ότι έπρεπε να κάνω κάτι καλύτερο. Υποτίθεται ότι ήμουν πιο έξυπνη και ταλαντούχα από τους ανθρώπους με τους οποίους δούλευα. Άξιζα μια καλή δουλειά.

Αυτή η στάση, συνειδητοποίησα, ήταν πιο αηδιαστική από το να φτιάχνεις burger. Γιατί πως μπορείς να θεωρείς ότι είσαι ανώτερος από οποιονδήποτε άλλο; Ότι μια δουλειά είναι καλή για κάποιους ανθρώπους αλλά όχι αρκετά καλή για κάποιους άλλους;

Και αν νομίζεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς τους ανθρώπους επειδή πουλάς ρούχα ή τακτοποιείς φακέλους ή είσαι receptionist, κάνεις λάθος.

Για μένα ο χρόνος μου στα McDonald's ήταν ανεκτίμητος. Φυσικά και δε θέλω να φτιαρίζω πατάτες ή να φτιάξω burgers  ποτέ ξανά στη ζωή μου, αλλά έμαθα κάτι πολύ σημαντικό. Να μην κρίνω τους ανθρώπους από τη δουλειά τους. Διαχώρισα το μίσος μου για τις μεγάλες εταιρείες από το μίσος μου για τους εργαζόμενούς τους."